Er werd gekletst en getekend, gewandeld en gewerkt, gespard en getraind. Er werd gelachen, veel gelachen. Er werd serieus gebouwd aan plannen en projecten, maar dan wel op een manier die lucht gaf. Zonder de gewone ruis van thuis. Geen boodschappen, geen wasmand die je aankijkt, geen lijstje dat steeds tussendoor aan je mouw trekt. Alleen al dat maakt zo’n workation bijzonder.

Je stapt even uit je gewone decor

Wat ik zo mooi vind aan een workation, is dat je niet alleen van plek verandert. Je verandert ook van tempo. Je zit niet in je vaste routine, niet in de automatische stand, niet in de bekende omgeving waarin je vaak vooral bezig bent met wat er allemaal moet.

In Albanië gebeurde juist het tegenovergestelde. Er kwam ruimte. Ruimte om na te denken, om hardop te sparren, om iets op papier te zetten wat al weken in je hoofd zat. En gek genoeg gaat dat vaak sneller als je even weg bent uit je normale context.

Misschien omdat je letterlijk verder kijkt. Misschien omdat een berg toch net iets overtuigender zegt dat je niet alles tegelijk hoeft te doen.

Werken, wandelen en goeie gesprekken

Wat deze week zo fijn maakte, was de combinatie. Er werd gewerkt, absoluut. Niet een beetje doen alsof met een laptop op schoot voor de sfeerfoto, maar gewoon echt. Er werden plannen aangescherpt, keuzes gemaakt, ideeën gedeeld en stappen gezet.

Tegelijkertijd was er ook rust. Wandelen. Buiten zijn. Tafels vol lekker eten. Gesprekken die net zo makkelijk over ondernemerschap gingen als over het leven zelf. Dat is precies waarom zo’n week voor mij niet alleen over productiviteit gaat. Het gaat ook over opladen, spiegelen en je weer herinneren waarom je doet wat je doet.

Deze week kreeg kleur door de mensen

Anna. Jael. Lianne. Liesbeth. Mirjam.

Wat was het bijzonder dat jullie meegingen. Iedere workation wordt gemaakt door de mensen die er zijn, en dat voelde deze week weer heel sterk. Door het vertrouwen, de openheid, de gesprekken aan tafel, het meedenken, het lachen en ook door de momenten waarop iemand precies de juiste vraag stelde.

Dat is misschien nog wel het mooiste aan zo’n week. Je komt om te werken aan je eigen project, maar je neemt ongemerkt ook iets mee van elkaar. Een inzicht, een gedachte, een duwtje in de rug, een andere blik op iets waar je zelf al te lang in vastzat.

En dan dat eten

Ik kan er niet omheen, want het eten verdient een eigen alinea.

Andrina, dankjewel voor je gastvrijheid en voor alles wat je op tafel zette. Waanzinnig lekker is nog zacht uitgedrukt. Ik denk dat er deelnemers waren die al bijna opnieuw wilden boeken op basis van het eten alleen.

Nu al zin in de volgende

Deze week was voor mij weer zo’n bevestiging van waarom ik dit graag organiseer. Omdat er iets gebeurt als je ondernemers samenbrengt op een plek waar rust, aandacht en natuur vanzelf hun werk doen. Waar je uitzoomt, focus vindt en tegelijk ook lol hebt.

Geen sprookje dus. Gewoon de realiteit.

En precies daarom kijk ik nu al uit naar de volgende keer.