En dan, ineens, dat frustrerende moment waarop je de oven opendoet en denkt: nee hè. Nu zijn ze niet meer lekker knapperig, nu zijn ze gewoon keihard. Had ik ze er maar een paar minuten eerder uitgehaald.

Dat moment is me opvallend bekend. Niet alleen in de keuken.

Het punt waarop je eigenlijk al klaar was

Het punt waarop je eigenlijk al klaar was

Bij tekenen gebeurt vaak precies hetzelfde. Je bent lekker bezig, de basis staat, het beeld is duidelijk en eigenlijk is het goed. Maar dan komt dat stemmetje. Misschien nog een lijntje hier. Nog wat arcering daar. Een extra detail. Beetje kleur erbij. O, wacht, dit stukje kan ook nog netter.

Voor je het weet ben je niet meer aan het versterken, maar aan het doorduwen.

En dan komt dat ene extra dingetje waardoor je denkt: jammer. Nu is het minder. Nu is het te druk geworden. Of te zwaar. Of gewoon net over dat fijne punt heen.

Meer toevoegen is niet altijd beter

Dat is misschien wel een van de lastigste dingen bij zakelijk tekenen. Weten wanneer iets af is.

Niet omdat het perfect is, maar omdat het genoeg zegt.

Veel mensen denken dat een tekening sterker wordt als je maar blijft toevoegen. Meer detail, meer kleur, meer afwerking. Soms klopt dat. Maar heel vaak wordt het er vooral voller van. En voller is niet hetzelfde als duidelijker.

Sterker nog, hoe langer je doorgaat, hoe groter de kans dat je de frisse eenvoud eruit poetst. Dat eerste beeld, dat precies goed was, raakt dan ondergesneeuwd door jouw enthousiasme om er nog iets van te maken.

Heel menselijk, trouwens. In mijn hoofd hoor ik dan soms bijna mezelf zeggen: kom op, nog één klein dingetje. Alsof dat ooit onschuldig eindigt.

Af is ook een vaardigheid

Wat ik daar mooi aan vind, is dat stoppen op tijd óók een vaardigheid is. Dat klinkt misschien wat ongezellig, maar ik meen het wel. Net als proeven tijdens het koken, leer je bij tekenen herkennen wanneer iets genoeg heeft.

Is de boodschap helder? Is het beeld leesbaar? Draagt dit extra lijntje echt iets bij? Of voeg ik het vooral toe omdat ik het spannend vind om te stoppen?

Die laatste vraag is vaak raak.

Want stoppen voelt soms ongemakkelijk. Alsof je iets laat liggen. Alsof het nog niet helemaal af is. Terwijl het in werkelijkheid best kan zijn dat het precies goed is en dat jij alleen nog moet leren je handen eraf te houden.

Haal je naanbroodje op tijd uit de oven

Dus de volgende keer dat je aan een tekening blijft sleutelen, denk dan even aan een naanbroodje. Aan dat moment waarop je voelt: nu moet ik oppassen. Nog één minuut te lang en ik krijg spijt.

Bij zakelijk tekenen werkt het net zo. Je wilt niet te vroeg stoppen, maar zeker ook niet te laat. Er is een punt waarop extra toevoegingen je tekening niet beter maken, alleen harder, drukker of vermoeiender om naar te kijken.

En ja, dat vraagt oefening. Maar hoe vaker je het meemaakt, hoe beter je dat omslagpunt gaat herkennen.

Eet smakelijk. En teken met mate.