Stuur jij weleens een kaartje? Zo’n échte. Met een handgeschreven adres, een mooie postzegel en misschien zelfs een versierde envelop?
Ik wel. Al mijn hele leven eigenlijk. Als kind had ik penvriendinnen. Stapels postpapier gingen erdoorheen. Mijn moeder gaf me haar oude leren schrijfmap. De rits was stuk, maar dat gaf niks. Het rook naar bruin leer en avontuur. Achterin zat een vakje voor postzegels. Enveloppen lagen keurig op een rij. Het schrijfblok schoof er precies in. Ik schreef vellen vol over wat me bezighield. Geen idee wat ik moet schrijven? Dat bestond niet.
Post met een gouden randje
De laatste blaadjes van een postpapierset bewaarde ik. Verzamelwoede. Een leeg vel stuurde ik mee terug, zodat we konden ruilen. De Pink Panther op een bed van ballonnen? Die zit nog steeds in m’n hart. Ik versierde enveloppen, ontwierp mijn eigen papier. Post was geen bijzaak. Het was een feestje.
En eigenlijk is dat nooit veranderd. Brieven schrijf ik minder vaak. Maar kaartjes? Die stuur ik nog altijd met liefde. Niks digitaal. Gewoon papier, inkt, een postzegel en iets wat écht even aandacht krijgt.
Soms valt er zomaar iets op de mat
Zelf iets met die liefde voor post doen?
In mijn trainingen en werk speelt handschrift vaak een rol. Niet om terug te verlangen naar vroeger, maar om te vertragen. Om aandacht te geven. Aan woorden, aan mensen, aan wat er écht toe doet.
Nieuwsgierig? Stuur me gerust een bericht. Of wie weet… ligt er binnenkort iets in jouw brievenbus.
Vind je het leuk om hierover van gedachten te wisselen?
Neem gerust contact met mij op via corine@tekenjetraining.nl
