Een maand of twee geleden kwam opeens het besef: mijn bedrijf gaat gewoon de twee jaar aantikken. Zelfs als er nu geen klant meer ja zei, haalde ik het alsnog met glans.
Daar moest ik even van bijkomen. Want mensen, wat heb ik toffe jaren achter de rug, ondernemersgewijs bekeken. Van volledige loondienst na twee maanden over op volledig zzp. Binnen een paar maanden stond mijn bedrijf als een huis. Ik wist wat ik wilde en hoe ik dat moest fixen. Of in ieder geval dacht ik dat ik het wist. Vaak genoeg deed ik gewoon wat goed voelde. Trial and error. Experimenteren en een beetje klooien. En vooral met heel veel passie en plezier.
Het ondernemerschap bleek op mijn lijf geschreven. Soms vond ik het zelfs nog leuker dan het tekenen. En doordat ik goed wist wat er financieel binnenkwam en uitging, heb ik me daar het hele jaar geen zorgen over gemaakt. Dat voelt rijk. En zo houd ik ruimte om creatief te blijven.
Ook heb ik heel veel toffe mensen ontmoet. Sommigen werden klant. Anderen dachten met mij mee en daar heb ik veel van opgestoken. Weer anderen brachten inspiratie. Of werden zelfs vrienden. Er waren ook meerdere terugkerende klanten. En mensen die klant werden, terwijl ik hen een jaar geleden voor het laatst had gesproken en ze nu ineens weer aan mij dachten.
En zo vloog mijn tweede ondernemersjaar voorbij.
Het ging niet alleen maar soepel
Ging het allemaal zo soepel? Nee hoor. Ook ik heb de nodige tegenslagen en uitdagingen gehad. Goed om daar ook bij stil te staan.
Mijn eerste tevreden klant van dit tweede zzp-jaar bleek een wanbetaler. Na de complimenten over de uitvoering volgde complete radiostilte. Heel naar. Het bracht stress, zorgen en heel veel negatieve energie. Een deurwaarder hielp niet. Ik probeer het los te laten en reken erop dat ik hem nog wel eens tegenkom om te vertellen wat ik ervan vind.
Ook werden er offertes afgewezen. Buiten het budget, een typfout, ja echt, of geen klik. Dat laatste kan natuurlijk. Niet iedereen vindt mij even leuk. En dat is oké. Zelfs mijn vriend is het af en toe wel even zat.
Van tekenaar naar ondernemer
In het najaar van 2025 werkte ik samen met businessmentor Frank Bruin. En dat was precies wat ik nodig had. Niet dat hij mij vertelde wat ik moest doen, dat deed hij juist niet. Maar in elk gesprek opnieuw werd ik aan het denken gezet, kwamen er ideeën tot leven en zette ik, vooral onbewust, flinke stappen.
Teken je Training werd CorineSmitt.nl. Opeens was ik niet meer Corine de tekenaar, maar Corine de ondernemer. En die shift heeft mij heel veel gebracht.
Achter de schermen gebeurde er ook veel
Privé was het niet altijd makkelijk. Mijn moeder viel herhaaldelijk en kon na een herseninfarct niet meer zelfstandig wonen. Ze kwam op een spoedplek in een verzorgingstehuis terecht. Dat deed haar veel verdriet. Daarna moest mijn ouderlijk huis worden opgeruimd en verkocht. Deze week draag ik de sleutels over.
Op de avond dat ik mijn moeder naar het verzorgingstehuis had verhuisd, werd mijn auto op de parkeerplaats thuis aangereden. De hele voorkant lag eraf. Je weet niet wat je ziet op zo’n moment. Nog meer stress, geregel, extra kosten en de vraag hoe ik de volgende dag naar mijn training moest. Gelukkig kreeg ik snel een leenauto en bleek mijn total loss-auto meer waard dan ik er oorspronkelijk voor had betaald. Nu rijden we trots in onze Clio, die we White Lotus hebben genoemd.
Alles danste ik van me af op het LOESOE ondernemersfeest. Waar ik vorig jaar nog maar twee mensen kende, spannend, kende ik nu bijna de halve tent. Al dansend en kletsend huppelde ik helemaal in mijn element door de zaal. Helaas had ik wel een week nodig om weer enigszins bij te komen.
Een winter vol vaart en scherpe lessen
December was een groot gekkenhuis: veel activiteiten, weinig daglicht en een stroom aan opdrachten waar ik bang van werd. Opeens viel alles samen en was het te veel. Aan het eind van het jaar, toen ik mijn omzet zag, kon ik alleen nog maar huilen. Hoe dan. En vooral ook: wat was ik trots en moe. In januari zou ik mijn rust gaan pakken.
Boy, was I wrong. Want ik kreeg er een supergave opdracht bij: zeven visuele samenvattingen maken voor het boek van Marianne Heemskerk. Kleurrijk en inhoudelijk mega interessant. Elk hoofdstuk zette mij aan het denken. Maar er zat ook een strakke planning en korte deadline op.
Ook gaf ik samen met Frank Bruin de training Teken je Jaarplan. Leerzaam, maar ook confronterend. Ik gaf mezelf te weinig tijd om een goede strategie uit te werken, laat staan om te tekenen.
Mijn woord voor 2026 werd balans. Niet zozeer minder werken, maar wel bewuster werken. Efficiënt waar het kan, en vooral met volle aandacht, genoeg pauzes en rust nemen voordat het op is. Klinkt leuk, maar pas ergens in maart vond ik mijn focus terug.
Vanaf die periode ging ik ook samenwerken met een eigen virtual assistant, een VA. Dat was een gouden zet. Letterlijk elke klus waarvan ik denk: nu even niet, pakt zij voor mij op. Bedankt Riëtta!
Nieuwe mensen, nieuwe plekken, nieuw perspectief
Nog een verbetering: ik werd lid van de Business Sisters. Ik dacht dat het vooral een externe werkplek was met af en toe een workshop. In de praktijk bleek het een groep mega waardevolle en slimme vrouwelijke ondernemers die er gewoon altijd voor je zijn. En ik viel met mijn neus in de boter, want ze waren net begonnen met het organiseren van het Empowering Business Festival. Ik mocht meteen meehelpen organiseren, een workshop geven en ik kom in het magazine.
Extra bonus: het halfuur op de fiets ernaartoe door de polder deed mij zó goed. Want ik sportte en bewoog veel te weinig. En misschien was dit nog wel het fijnste: het is maar vijf minuten vanaf de nieuwe woonplek van mijn moeder. Dat maakt het zoveel makkelijker en fijner om bij haar op bezoek te gaan. Gewoon ouderwets even aanwaaien.
Maart was workation-maand: er gingen maar liefst vijf ondernemers met mij mee naar Albanië. Leuk, leerzaam, en wat hebben we lekker gegeten. Er werd ook hard gewerkt, gewandeld en gerelaxt. Nu alweer zin om terug te keren in oktober. Ik ben heel benieuwd wie er dit keer meegaan.
Het voorjaar brak aan en ik zat er lekker in. De zon scheen vaker, er kwamen mooie opdrachten binnen, contentinspiratie, leuke vooruitzichten in de agenda. Ik mocht zelfs voor een klus naar Terschelling, inclusief overnachting. Dat voelde als een cadeautje. Ook gaf ik een training aan dove mensen en kreeg ik mijn eigen naamgebaar. Dat was zó bijzonder dat ik er een beetje emotioneel van werd. Op dezelfde dag mocht ik ook een speedsessie verzorgen op het Collega voor een dag-event. En er ontstond een plan voor de speciale live zomereditie van Teken je Vakantie. Eindelijk had ik door hoe ik realistisch kon plannen in plaats van optimistisch.
Rouw, ruimte en vooruitkijken
Dan heb ik nog niets verteld over mijn slechtziende schoonmoeder, die steeds meer zorg nodig had. Hoogtepunt: ze nam ons mee op vakantie naar Cyprus. Wat hadden we het fijn. En onvoorstelbaar dat ze een maand later ongeneeslijk ziek bleek te zijn. Slechts zestien dagen na de diagnose overleed ze in ons bijzijn. Gelukkig hebben we alles gezegd en besproken wat belangrijk was.
Dat was de eerste keer dat ik besefte dat ondernemerschap ook nadelen heeft. Mijn vriend kreeg vrij, ik zat me in honderd bochten te wringen. Jammer dan, dacht ik, en ik gooide mijn agenda leeg voor de rest van de maand. Ook nu bleek weer dat ik de fijnste klanten en collega-ondernemers om mij heen heb. En ik kreeg ruimte om mijn vriend en zijn broer bij te staan, en ook voor mijn eigen verdriet.
Het was de wens van mijn schoonmoeder dat ik haar kaart zou ontwerpen. Geen tekening, wel de tekst. Iets wat ik met heel veel liefde heb gedaan. (Mijn schoonvader was kunstschilder dus een van zijn mooiste schilderijen prijkt op de voorkant)
Ondertussen leggen de Business Sisters de hand aan de laatste voorbereidingen voor het festival. Ik hoef me alleen nog te focussen op mijn workshop en kan verder doen waar mijn energie naartoe gaat. Dat is goud waard.
Vorig jaar eindigde ik mijn ondernemersjaar op een berg in Albanië. Ik ging erheen met een klant en kwam thuis met een vriendin. En een nieuw plan. Dit jaar eindig ik ook weer midden in de natuur, maar dan in Zweden. Een lang weekend met niets anders dan reflectie, wandelen, yoga en genieten van het bos.
Ik ben heel benieuwd wat dat mij gaat brengen voor jaar drie.
Vind je het leuk om hierover van gedachten te wisselen?
Neem gerust contact met mij op via contact@corinesmitt.nl.
