“Hoe teken je een bokshandschoen?”
Die vraag kreeg ik tijdens een training. Dus daar ging ik. Stift in de hand, richting flip-over, met het soort zelfvertrouwen dat je hebt als je denkt: dit moet ergens in mijn hoofd zitten. Als oud-kickbokser had ik toch heus weleens goed naar zo’n ding gekeken.
De eerste vorm ging prima.
En toen dus niet meer.
Wat ik tekende leek in alles op een ovenwant. Rond, zacht, vriendelijk bijna. Behalve dan dat een bokshandschoen doorgaans niet bedoeld is om een ovenschaal uit de oven te halen. In de verste verte geen bokshandschoen te bekennen.
Wat ik tekende leek in alles op een ovenwant. Rond, zacht, vriendelijk bijna. Behalve dan dat een bokshandschoen doorgaans niet bedoeld is om een ovenschaal uit de oven te halen. In de verste verte geen bokshandschoen te bekennen.
Geen probleem, dacht ik. Nog een keer.
Ook die tweede poging hielp de zaak niet bepaald vooruit. Warm kreeg ik het wel, want ik stond daar natuurlijk niet als deelnemer die een beetje zat te prutsen. Ik was de trainer. Degene die anderen leert tekenen. En ondertussen stond ik daar twee linker wanten op een flip-over te produceren.
Juist dan gebeurt er iets leuks
Gelukkig deden we het enige verstandige wat je op zo’n moment kunt doen. We lachten erom.
En eigenlijk was dat meteen de beste les van dat moment. Niet omdat ik nou zo graag live wilde demonstreren hoe je géén bokshandschoen tekent, maar omdat het precies liet zien waar zakelijk tekenen óók over gaat. Niet alles hoeft perfect. Niet alles lukt in één keer. En al helemaal niet ter plekke, met een groep die meekijkt en een stift die ineens veel dikker voelt dan normaal.
Dat vergeten mensen soms. Alsof tekenen alleen waarde heeft als het meteen raak is. Terwijl juist het zoeken, proberen en soms even misgrijpen er gewoon bij hoort.
Even parkeren helpt soms beter dan doorduwen
Ik beloofde de groep dat ik erop terug zou komen en we gingen verder met het programma. Ook dat is trouwens een handige les. Je hoeft niet altijd op het moment zelf iets op te lossen. Soms is het slimmer om het even te laten rusten in plaats van krampachtig door te blijven duwen.
En jawel, nog geen vijf minuten later ging er een lampje aan.
Ineens zag ik waar het misging. Het zat niet in mijn gebrek aan kennis, maar gewoon in de vorm die ik verkeerd had ingezet. Zodra ik het anders bekeek, viel het op zijn plek. Binnen een paar tellen stond daar alsnog een bokshandschoen te shinen op een memo.
Die plakte ik met gepaste trots naast de inmiddels beruchte ovenwant.
De running gag was minstens zo waardevol
Applaus bleef uit. Volkomen terecht. Maar de lol bleef. De hele dag. Die ovenwant en bokshandschoen doken nog meerdere keren op en werden een soort running gag.
En eerlijk gezegd vind ik dat misschien nog wel het leukste eraan. Zo’n moment haalt meteen spanning weg. Mensen zien dat ook ik weleens mis teken. Dat iets niet in één keer lukt. Dat dat niet erg is. En dat je daarna gewoon weer verder kunt.
Dat is voor veel deelnemers vaak een grotere opluchting dan een perfecte demonstratie ooit zou zijn.
Tekenen vraagt geen perfectie, maar beweging
Voor mij vat dit moment heel goed samen wat tekenen eigenlijk is. Het gaat niet over alles meteen goed doen. Het gaat over durven beginnen, ook als je nog niet precies weet hoe. Durven falen zonder dat je hele zelfbeeld omvalt. En soms een paar minuten later ineens denken: o ja, zo dus.
Dat is misschien ook waarom ik het zo leuk blijf vinden. Tekenen is niet alleen iets maken. Het is ook oefenen in loslaten, proberen en vertrouwen dat je er vaak wel komt, ook al lijkt het eerst nog verdacht veel op een ovenwant.
Vind je het leuk om hierover van gedachten te wisselen?
Neem gerust contact met mij op via contact@corinesmitt.nl.
